Rozdział 6

Dziś mija dokładnie tydzień . Z tej okazji zerwałam się z ostatniej lekcji i poszłam z Camilą do galerii po jakiś prezent.

Już obeszłyśmy z 5 sklepów i weszłyśmy jeszcze do sklepu z butami sportowymi.

- Heej ! Chodź do nas !! - Jezu jak się przestraszyłam ... Camila krzyczała do jakiegoś chłopaka. O ! To Steven !

- Cześć dziewczyny .

- Ej Kris, ja zaraz wracam, tylko muszę zobaczyć na tamte spodnie ! - Camila od lat ciężko choruje na głupotę.

- Gdzie ty tu masz jakieś spodnie ? Jesteśmy w sklepie obuwniczym.

- No tam są ! To ja idę, potem was jakoś znajdę, PAA ! - i Camila pobiegła GDZIEŚ .

- Co to miało być ? Chyba już do reszty zgłupiała, hahaha - zdziwiło mnie zachowanie Cam, ale w końcu został ze mną jeszcze Steven, więc trzeba o czymś gadać.

- Nooo, to było dziwne.. - Steven jakby się zmieszał, nie wiem czemu. - A tak wgl to po co przyszłyście dziś do galerii ? Kończycie za godzinę dopiero. - Cholera.. Jak mam mu TO powiedzieć ?

- A tak sobie. Widziałam promocje w takim jednym sklepie i poszłyśmy kupić spodnie.

- A to fajnie . Ja dopiero przyszedłem. No ale nic, pochwal się lepiej co kupiłaś , haha - Steven patrzył wyczekująco na siatkę z zakupami, którą trzymałam w ręce...

- Yyyy , ale na prawdę to nic takiego...

- No weź, pokaż ! - Steven śmiejąc się, rozchylił siatkę i zaczął się dziwnie na mnie patrzyć..

- Po co ci takie spodnie ? -  Teraz przypomniało mi się, że w tej siatce były spodnie dla Davida...

- Ja...y....

- Kris.

- Tak?

- Czy to dla NIEGO ?

- Niego czyli kogo ?

- No dla Davida ? - SKĄD ON WIEDZIAŁ !? .......

- Ale jak ty...

- Widziałem was wczoraj w parku.. Trudno było nie zauważyć, że nagle dziwnie zaczęliście się LUBIĆ ....

- Dobra... Tak , jestem z Davidem ! Jutro mija tydzień trwania naszego związku i poszłam z Camilą po prezent .

- Czemu wcześniej mi nie powiedziałaś ?

- Nie wiedziałam jak zareagujesz.......

- Mogłaś mi powiedzieć wszystko.... Myślałem, że mi ufasz...

- Steven ja po prostu bałam się, że możesz tego nie zaakceptować...

- Masz rację. Nie akceptuję tego. A ty już na prawdę nie pamiętasz jak ten frajer cię potraktował jakiś czas temu ? Jak całował się z Alice ? Jak wiecznie ci utrudniał życie? To wszystko nagle straciło na znaczeniu ?

- Pamiętam. Pamiętam wszystko, ale...

- Co ale ? On nie zasługuje na ciebie... 

- Ale trzeba iść dalej, a David uratował mi życie. Gdyby nie on, nie wiem co by ze mną było teraz..
-On na ciebie nie zasługuje... Kris ja... wiesz, że chcę dla ciebie jak nejlepiej, bo jestem twoim... przyjacielem...tak wlasnie....
- Wiem. Ale musisz też chociaż próbować mnie zrozumieć. Nic na to nie poradzę, kocham Davida całym sercem i chcę być z nim na zawsze. - Steven wyglądał jak trup. Stał i patrzył na mnie trochę jak na totalną idiotkę z domieszką ... rozczarowania ?

- Sory, ale nie mam już czasu. Muszę iść coś jeszcze załatwić, cześć . - Steven wyszedł z galerii.
Masakra.


*********************************************************************************************************************

"Czasami czegoś szukamy, ale nie jesteśmy gotowi, żeby to znaleźć. Trudno jest podążać prawdziwą ścieżką. Aby ją zobaczyć, musisz chcieć zrzucić skórę jak wąż. Musisz być gotowa zrezygnować z tego, co jest dla ciebie cenne."

Trochę to trwało, ale miałam czas, więc napisałam : )
Nie wiem ile konkretnie będzie jeszcze rozdziałów, ale to na pewno jest dopiero początek : )